جغرافیا: در سه کیلومتری جنوب زرین شهر و در حاشیه راه ارتباطی زرین شهر به مبارکه شهر ور نامخواست قرار دارد که با مساحت 5/3 کیلومتر مربع از شمال به صنایع نظامی از غرب به سده لنجان واز شرق به شهرستان مبارکه محدود می باشد ،ارتفاع این شهر از سطح دریا 1550 متر می باشد و از شرایط آب و هوایی مشابه با زرین شهر برخوردار است.
اگرچه در وجه تمسیه شهر ورنامخواست روایات عامیانه متعددی رواج دارد لیکن تحقیقات واژه شناسی مبین آن است که بنا به سنت نامگذاری مراکز نوبنیاد در عهد ساسانیان از ترکیب نام بانی شهر ، پادشاه وقت و یا یکی از قدرتمندان محلی با واژه «خواست» استفاده می شده است . نمونه بسیاری از این شیوه نامگذاری برای شهرها یا مراکز اجتماعی در عهد ساسانیان وجود دارد همچون شاپورخواست ( خرم آباد کنونی ) ، ایزدخواست و ... سوی دیگر شواهد و مستندات تاریخی بیانگر آن است که در عهد آغازین ساسانیان و در دوران سلطنت اردشیر بابکان وردان نامی و پسرش مهر به عنوان ساتراپ( والی ) بر مرکز فلات ایران و از جمله منطقه کنونی لنجان حامیت داشته اند.
ابن رسته جغرافی دان مشهور قرن پنجم هجری از فرمان اردشیر بابکان به مهربن وردان والی منطقه بر تقسیم آب زاینده رود از مبدأ النگان ( لنجان ) و احداث کانالهای آبرسانی سخن می گوید. این شواهد می تواند دلیل بنای شهر ورنامخواست به خواست وردان باشد. ورنامخواست به ضرس قاطع «وردان خواست» به معنای خواسته و عمل وردان است که در گذر زمان و بر اثر کثرت استعمال تغییر واژه یافته و ورنامخواست خوانده شده است.
این تسمیه قدمت بنای شهر به دوران اولیه ( سالهای نخست ) حامیت ساسانیان و همزمان آغاز رونق اجتماعی و اقتصادی منطقه مربوط می سازد.
از گزارشات برجامانده از مورخین و جغرافی دانان سده های چهارم و پنجم هجری چنین بر می آید که در دوران ساسانی به بعد راه ارتباطی پر رونق که از جنوب کشور تا مرکز فلات « اصفهان » امتداد داشته است از لنجان و به احتمال قریب به یقین از وردان خواست می گذشته است، راه مذکور که از قرن چهارم هجری به بعد رونقی دوباره یافته بود بر اثر شواهد در مسیری قرار داشته که از چهر مینو (چرمهین) ، سه دژ (سده لنجان )و وردان خواست مي طلاشته و به خان لنجان (خولنجان) متصل بوده است و سپس با عبور ار اين شهر و نيز فیروزان و گردنه آب نیل به اسپاهان (اصفهان) مرتبط شده است.
وردان خواست یا ورنامخواست با آغاز سلطنت شاه عباس صفوی و در پی ابتکار شاه مذکور در احداث پل کله و انحراف راه ارتباطی مذکور به آن سوی رودخانه و در حاشیه شمالی آن بتدریج اهمیت و جایگاه خویش را از دست داد.
ورنامخواست تا دهه چهل و آغاز عصر صنعتی شدن منطقه لنجان یکی از روستاهای پر جمعیت منطقه بوده که جامعه ساکن در آن به اقتصاد کشاورزی متکی بودند، لیکن با ورود صنعت و احداث کارخانجات بزرگ ذوب آهن و صنایع نظامی ، نیروی جوان و جویای کار این مرکز نیز به صنعت گرایش یافته و به سبب محدودیت منابع کشاورزی و عدم چشم انداز روشن اشتغال در مزارع کشاورزی رو به صنایع مذکور آورده و در بخشهای مختلف صنعتی اشتغال یافتند. این روند صنعت را به یکی دو اقتصاد غالب مبدل ساخته و رواج بخش خدمات حاشیه ای صنایع منطقه موجب گردید که این بخش پیش از صنعت و کشاورزی به فعالیت رایج منطقه مبدل گردد.
در حال حاضر جمعیت ورنامخواست 16709 نفر و 3533 خانوار برآورده گردیده است ، این جمعیت برخلاف دیگر مراکز شهری پیرامون از جمله زرین شهر ، سده لنجان و چمگردان عمدتاً از گروه جمعیت بومی منطقه به شمار می آیند و تحقیقات آماری نشان می دهد که این شهر علیرغم مجاورت با صنایع مادر و عظیم کشور فولاد مبارکه، صنایع نظامی و کارخانه ذوب آهن و ... از تبعات جمعیتی ناشی از هجوم مهاجرین جویای کار از سرزمینهای مجاور در امن مانده و ساختارهای اصیل اجتماعی و فرهنگی خود را حفظ نموده است همین امر موجب گردیده که این شهر در شرایطی متفاوت از دیگر مراکز مشابه در شهرستان کمتر در معرض آسیبهای اجتماعی و انحطاط فرهنگی دچار شود. پایین بودن آمار مفاسد و جرائم، بیکاری و اعتیاد در این شهر نسبت به دیگر شهر های شهرستان ریشه در همین شرایط دارد.
ورنامخواست علیرغم قرار گرفتن در جوار کارخانجات عظیم فولاد مبارکه ، ذوب آهن ، صنایع دفاع و ... کمتر از دیگر مراکز شهرستان تحت تأثیر تحولات اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگی ناشی از رواج صنعت در منطقه قرار گرفته است.